อ่านกี่ครั้งก็รู้สึกดี………

มีเรื่องเล่าว่า....
2 คนเป็นเพื่อนกัน....
ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทราย

ระหว่างทาง...
เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน
เพื่อนคนหนึ่ง...
พลั้งลงมือ...ตบหน้าอีกฝ่าย

คนถูกทำร้าย...เจ็บปวด...
แต่ไม่เอ่ยวาจา...

กลับเขียนลงบนผืนทรายว่า…
"วันนี้...ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า"

พวกเขายังคงเดินทางต่อ..
กระทั่งถึงแหล่งน้ำ…
พวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ...ชำระกาย...

พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ…...
เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ...
เข้าช่วยชีวิตจนรอดตาย...

...ยังคงไม่เอ่ยวาจา!!

กลับสลักลงไปบนหินใหญ่.…..
"วันนี้...เพื่อนรักช่วยชีวิตฉันไว้"

อีกคนไม่เข้าใจ...ถามว่า.….
"เมื่อถูกฉันตบหน้า...
เธอเขียนลงบนพื้นทราย…...
แล้วทำไมเมื่อครู่…...ต้องสลักบนหิน"

อีกคนยิ้มพราย... กล่าวตอบ …..
"เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย...
เราควรเขียนมันไว้บนทราย …

ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย...
จะทำหน้าที่พัดผ่าน...
ลบล้างไม่ให้เหลือ…..

แต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย... บังเกิด…….

เราควรสลักไว้..
บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ.....
ซึ่งสายลมแรงเพียงใด.….
จะไม่มีทาง..ลบล้างทำลายได้เลย...."